TRAFEGANDO RONSEIS

Girl and Robot

2012-02-14T20:45:00.000+01:00

Unha historia de amor:

Girl and Robot from The Animation Workshop on Vimeo.

El guardián del olvido

2012-02-14T15:45:00.000+01:00

Publicado por SM, Premio Catalonia 1990 e Premio Sorecières 1992, este fermoso álbum ilustrado con texto de Joan Manuel Gisbert e ilustracións de Alfonso Ruano, El guardián del olvido, entra no lugar descoñecido onde están as cousas que perdemos e que esquecemos e impregna a lectura de misterio. Un misterio que sobrevoa toda a lectura e a coidada reedición deste libro que nos deixará un final que cadaquén debe interpretar ao seu xeito, pois os enigmas non serán resoltos: estamos ante un texto onírico?

Richard Dawkin

2012-02-14T09:41:00.000+01:00

O prestixioso biólogo avolucionista Richard Dawkins incita aos ateos a manifestar abertamente a súa postura e a loitar contra a incursión das relixións no ámbito da política e da ciencia.

Vía

Love Letters

2012-02-13T21:10:00.000+01:00

La tercera mañana

2012-02-13T15:44:00.000+01:00

Publicado por Tusquets, La tercera mañana de Edgardo Cozarinsky fala de xeito delicado da vida dunha persoa en tres momentos diferentes que resultan estar interrelacionados. Comeza coa adolescencia e o descubremento vital da noite; bastantes anos despois volve vivir un momento nocturno que lle fai reflexionar novamente sobre a felicidade; o último instante da vida que nos trae o libro xa é no declive vital do personaxe, cando xa maior namora dunha moza nova: nós somos as nosas invencións, as nosas vivenzas, os nosos menceres e os nosos ocasos.

O libro lese deseguida, mentres que unha especie de morriña apodérase do lector mentres se pregunta que é a vida e se temos o control da mesma.
Curioso resulta o cambio do eu narrativo a unha terceira persoa que vén sendo a mesma persoa pero que se distancia de si mesmo para verse dende fóra e analizar mellor os acontecementos da súa vida.

A veces me pregunto si tantas decisiones irracionales, o meramente impulsivas que iba a tomar más tarde en mi vida, decisiones ajenas a todo cálculo, malhumores o entusiasmos a los que iba a entregarme sin reflexión, con temeridad más propia de un adolescente que de un adulto, no fueron gestos tardíos para purgar la amargura de aquel amanecer.

O amor asolaga Forcarei

2012-02-13T09:36:00.000+01:00

Primeiro o centro encheuse de

AVISO IMPORTANTE:

Cupido está no paro

Tampouco é tan estraño: a crise fai aumentar o número de desempregado cada día en España. E na provincia de Pontevedra nin che conto!

E logo soubemos que

COMO CUPIDO ESTÁ NO PARO
E A CRISE AUMENTA CADA DÍA
AS PALABRAS SOBEN DE PREZO.
QUÉRELAS DE GRATIS?
CÓLLEAS AQUÍ.

Ese AQUÍ viña sinalando miles de poemas repartidos por todo o centro.
E libros.
E corazóns.
E globos.
E unha árbore do amor.
E un cesto con gominolas con forma de corazón.
E sobres para encher de poemas e cartas.
E concursos.

No teito do corredor que leva á biblioteca, un lema reza: "No amor non hai descontos"... e é que hai que reciclar e aproveitar todo o que nos vén dado!!!

Aproveitamos novamente a selección poética que Mario nos proporcionara anteriormente, engadindo moitos outros poemas:

Podedes ir tamén ata as Zocas Faladoras e ler a súa selección de textos narrativos. Grazas tamén a este centro soubemos que no blogue Libros y Literatura realizaron unha selección de literatura amorosa xuvenil.

Esta actividade fixémola hai un par de anos no instituto d'O Carballiño, grazas á idea de Carme Loriga. Repetimos o noso agradecemento.

Sobre o Amor... non hai nada escrito

2012-02-13T03:57:00.000+01:00

Como estamos extremadamente amorosos en Forcarei fixemos unha Guía de lectura con forma de... si, acertastes, tal cal. Bo traballo que levou Anxo.
Non foi doado escoller os títulos habendo tanto onde elixir. Unha páxina para álbums ilustrados, outra para Poesía e outra para Narrativa. Seguramente haberá títulos discutibles, como Non hai noite tan longa de Agustín Fernández Paz (Amor pola verdade) ou Laura no deserto de Antón Riveiro Coello, que tamén creo que é unha homenaxe ao Amor pola xustiza. En poesía non podía faltar Poetízate, a poesía de Celso Emilio Ferreiro por ser o centenario ou os Sonetos de Shakespeare en galego grazas á editorial Xerais.

Flying love

2012-02-12T21:39:00.000+01:00

Preparándonos para San Valentín, "amor voador";

Adrift from Adrift Animation on Vimeo.

Vía

A vella na botella

2012-02-12T15:43:00.000+01:00

Publica OQO este texto de Roberto Mezquita a partir dun conto tradicional europeo con ilustracións de Alejandro Galindo: A vella na botella é unha reflexión sobre a ambición desmesurada e o desagradecemento, ademais de darlle o valor real ao que xa temos. As ilustracións son moi expresivas e con moito humor.

Non á violencia contra as mulleres (CCXLIV)

2012-02-12T09:39:00.000+01:00

Vésuves

2012-02-11T22:05:00.000+01:00

"Dous homes miran unha muller. Un quérea, o outro tena". Unha curta de CRCR.

Vésuves from CRCR on Vimeo.

Vía

A viaxe dos libros

2012-02-11T19:16:00.000+01:00

"El viaje de los libros" é un documental sobre os Bibliobuses da provincia de Soria que achega a lectura ata os recunchos máis afastados. Os habitantes falan da súa afección á lectura como entretemento e como ferramenta para esquecer a soidade na que viven.

Tanga e o gran leopardo

2012-02-11T14:35:00.000+01:00

Leo no blogue do CEIP Virxe do Rocío de Vigo, e copio:

ROMINA,A RAPAZA DE IGUALDADE DO CONCELLO DE VIGO, AMOSOUNOS UN CONTO SOBRE A IGUALDADE DE XÉNERO, QUE NOS ENCANTOU.

QUEREMOS QUE MIREDES OS TRABALLOS QUE FIXERON OS RAPACES COA PROFE MARICRUZ SOBRE O CONTO, QUE COÑEZADES O CONTO E QUE APRENDADES UNHA CANCIÓN DE "ANDRÉS MESEGUER" QUE TRAE UNHA MENSAXE DE PAZ E SOLIDARIEDADE CO POBO AFRICANO.

ESPERO QUE POIDADES GOZAR NA CASA DO NOSO TRABALLO IGUAL QUE FIXERON OS VOSOS RAPACES, E QUE TEÑADES CONCIENCIA DE QUE A EDUCACIÓN NON SON SÓ MATEMÁTICAS E LINGUAXE, SENON TAMÉN OS VALORES QUE POIDAMOS TRANSMITIR AOS NENOS/AS DENDE PEQUENOS PARA QUE NUN FUTURO TEÑAMOS UN MUNDO MELLOR.

TANGA E O GRAN LEOPARDO. on PhotoPeach

A historia e a música.

Promoción e defensa dos dereitos da infancia

2012-02-11T09:30:00.001+01:00

Entre 2008 e 2011, Save the Children levou a cabo en Cataluña o programa de sensibilización e educación, "Promoción e Defensa dos Dereitos da Infancia".

Unha aventura... entre mans

2012-02-10T21:03:00.000+01:00

NSPCC Handscape from No Hype Here on Vimeo.

Vía

Transición

2012-02-10T15:31:00.003+01:00

Hoxe fixen a viaxe diaria a Forcarei moi ben acompañada por Fran Alonso e María Lado. E abofé que se me fixo ben curta! Foi un pracer escoitar algúns dos poemas deste libro de Fran Alonso, Transición, publicados pola editorial Franouren, nas súas voces. Un acerto que este CD acompañe o libro de poemas.
O certo é que non sei a quen lle debo agradecer o agasallo: moitas grazas polo envío!
Hai nalgúns poemas un contacto directo co seu último libro, Ninguén, ao igual que hai amor pola súa terra e a súa xente, a presenza constante de Vigo e os seus arredores, a denuncia da opresión e da inxustiza, a soidade do home na sociedade actual... e hai unha búsqueda poética. Creo que Fran Alonso preocúpase constantemente por ir cara adiante, por topar novas fórmulas para a súa escrita, para afastarse do que pode resultar obsoleto para achegar novos camiños polos que percorrer o camiño, un camiño que, coa súa lectura, permite ao lector avanzar con el ao seu carón.

A orde criminal do mundo

2012-02-10T09:11:00.000+01:00

Amor en Stop Motion

2012-02-09T21:22:00.000+01:00

do desexo en corpo e sombra

2012-02-09T15:29:00.001+01:00

Na procura de máis poemas de amor para o próximo 14 batín con este libro que non coñecía de Miguel Anxo Fernán-Vello: do desexo en corpo e sombra publicado no ano 84 polo Concello de Vigo con ilustracións de F. Mantecon e que foi merecente do premio Celso Emilio Ferreiro no ano 83.
Gustoume o poemario, onde amor e erotismo van da man, sen grandes espaventos pero con moita fondura.

Ás veces un non sabe que o desexo é un silencio
que nos medra na boca
como unha sede lenta e amorosa de beixos

Ás veces um non sabe por que nos doen as cousas
que queremos co corpo
coa pel
coa soidade dos dedos
coa palabra caída

dentro da voz calada

Morremos lentamente desde o desexo íntimo
de amar

Morremos desde os ollos
desde a carne sen céu
como as nubes da tarde que se morren sen luz

Morremos en silencio
e só fica o amor
e o desexo

Gran Marcha Nacional por el Agua

2012-02-09T09:35:00.002+01:00

Salvar a auga para seguir vivindo: isto é o que esixen miles de persoas na Gran Marcha Nacional pola Auga que percorre Perú estes días camiño de Lima.
A instalación de industrias mineiras está envelenando os acuíferos de diversas zonas do país andino, o que xerou protestas entre a cidadanía. A marcha chegará esta fin de semana á capial peruana, onde se celebrará unhas xornadas sobre este problema.

Vía

Amor nos tempos do meme

2012-02-08T21:38:00.000+01:00

Meme Proposal | Tim * Audrey from Crazy Monkey Studio on Vimeo.

http://mangasverdes.es/2011/12/22/amor-tiempos-del-meme/

Dentro de mí

2012-02-08T15:47:00.006+01:00

Ana Tortosa con ilustracións de Mónica Gutiérrez-Serna publica en ThuleDentro de mí, un álbum sensible e metafórico onde texto e ilustración se funden nunha aperta serea e delicada, como a bolboreta protagonista que desenvolve tantas emocións na nena. Un álbum poético que canta o descobremento de todo aquilo que levamos dentro, que vai aflorando pouco a pouco, dunhas emocións que somos quen de sentir e que ás veces mesmo esquecemos. E o mellor de todo é compartilas, buscar a outros para sorrir en compañía.
Un álbum cheo de tenrura.

"Me costó darme cuenta

de que siempre

la he llevado dentro de mí..."

En los zapatos del Otro

2012-02-08T09:36:00.000+01:00

Vin en Cabrafanada este impactante vídeo e andei a buscar algo máis de información.

Presentouse en México a campaña "En Los Zapatos del Otro" do Colectivo "El Grito Más Fuerte", grupo de máis de 280 artistas que se xuntaron para difundir a voz dos familiares das vítimas da violencia en México. O Colectivo traballa en conxunto co Movemento pola Paz con Xustiza e Digniidade que encabeza o poeta Javier Sicilia, quen busca un cambio de estratexia do Goberno mexicano contra a delincuencia organizada.
A campaña consiste nunha serie de spots televisivos e de radio nos que os artistas involucrados representan un testemuño real de vítimas da violencia ou dos seus familiares coma se fose propio.

"Yo hago esto para que lo que me pasó a mí no te pase a ti".

Raúl Vacas en Forcarei

2012-02-07T23:59:00.000+01:00

Chegou cunha maleta. Permaneciamos intrigad@s mentres ía tirando obxectos dela e preguntabámonos de que ou para que ou por que. A resposta: a poesía está en todo, só temos que observar atentamente e deixar que as palabras flúan. Sobre todo, debemos vivir con intensidade e non esquecer os nosos soños, perseguilos, ir a por eles. Carpe Diem.
Así comezou Raúl Vacas a falar, xusto despois de que o alumnado de 3º de Diversificación nos amosase o seu traballo previo e o presentase. Logo, xa a soas, confesoume o moito que lle gustara ese xesto, ese alumnado que deu horas e cara para estar alí ao seu carón.
Raúl Vacas gusta de escribir sobre as cousas cotiáns, busca nelas o seu lado poético e... atópao. A poesía forma parte da súa vida dende a adolescencia e non o abandona. De cada situación, de cada pequena circunstancia, el busca un poema. Porque os poemas deben provocar sensacións. De calquera tipo: risos, tristura, lembranzas... calquera efecto secundario. Con rima ou sen ela, iso non importa. O que importa son esas sensacións que o ser humano vai sentir ao ler poesía.
Ler é conversar co escritor. Os libros están vivos, se o lector escribe neles é cando se produce o diálogo. E non esquezamos que o escrito ten que ver co noso estado de ánimo: podemos ler algo que non nos guste arestora e dentro de dous días, dous meses, dous anos, admiralo. Tamén pode ocorrer o contrario. A literatura está viva. E iso é porque a poesía forma parte do noso devir cotián, pode chegar a se converter nun vicio... san. Ser poeta só significa reflexionar un pouco máis, pararse naqueles aspectos que poden pasar desapercibidos. Un poema é unha fotografía feita con palabras. Tamén é un agasallo. Poesía e maxia van da man, ambas buscan emocións. Mesmo podemos considerar a poesía baixo outra óptica: ten un efecto terapéutico.
As súas últimas palabras: Hai cousas qeu só suceden unha vez na vida; por iso hai que estar atentos para atrapalas e non permitir que fuxan.
E, mentres, as súas palabras exemplifícabanse: poesía curativa: unha crema poética. Vicio san: caixa de poesía con cigarros poéticos... Unha demostración clara de que, efectivamente, todo é poesía. Só temos que buscala. E querela.

Team Loro

2012-02-07T20:35:00.000+01:00

Peza de animación que é en realidade publicidade para a compañía de telecomunicacións Nextel.

Team Loro (HD) from Madre on Vimeo.

Vía

El monumento a la cometa

2012-02-07T15:31:00.003+01:00

Paco Mir xunto coas ilustradora Raquel Díaz Reguera publican en Thule este libro solidario chamado El monumento a la cometa. Un libro cheo de humor que nos conta como todos e cada un dos habitantes dunha vila terán que inventar algo para se protexer dun sol abrasador... e claro que o conseguirán! E nós miraremos fascinados as ilustracións desta autora que xa vén sendo un pouco da nosa casa, posto que cada novo álbum que dela descubrimos chega para quedarse.

La historia que os voy a contar hoy es una historia real, es decir,
una historia que pasó de verdad —o eso me dijeron— en un pueblo
y en un tiempo que no tardaréis en descubrir. Nada, ni siquiera un
segundo, el tiempo que tardéis en pasar la página.

Mulleres diamante

2012-02-07T09:39:00.000+01:00

Vin no Facebook de Paz Raña Lama este seu texto e non podo deixar de publicalo para que tod@s o poidades ler. Comenta el que o interpretou Uxía Blanco momentos antes dunha videoproxección de mulleres operadas de cancro de peito, e que o acto estivo cheo de emotividade. Non podía ser doutro xeito.
Grazas, Paz.

Para todas as mulleres que levan a luz prendida nos ollos.

Estamos ante unha extraordinaria exposición, onde imaxes e testemuñas de mulleres con cancro nos agasallan cunha perspectiva de sabedoría e madurez que nosenriquece en coñecementos e sentimentos.

“Cada persoa ao nacer posúe unha dobre cidadanía, a do reino dos sans e a do reino dos enfermos. Todos prefeririamos utilizar só o pasaporte bo, pero tarde ou cedo cada un vese obrigado, polo menos por un tempo, a identificarse como cidadán daquel outro lugar”. Este parágrafo escrito durante un proceso canceroso pola polifacética e exemplar Susan Sontag, logra conmover ata o máis íntimo con cada nova lectura.

Cando me enfrontei por vez primeira a unha situación de gravidade, pensei que era vítima dun feitizo ou dunha maldición, unha sorte de infortunio que comezou a invadir as zonas máis suaves dos soños, sen pago de ningún tipo de peaxe.
Pensei que todo ía terminar, que xa nada pagaba a pena. Quería claudicar ante o previsto esforzo desmesurado, que implicaba o medo ao descoñecido, a compañía da dor.
Pero non foi así: a adversidade, a evidencia de que a nosa biografía é un lugar de incertezas, a consciencia nos terribles momentos en que a vida nos pon a proba, tamén nos proporciona unha perspectiva que humaniza, porque só estando na máis profunda escuridade pode apreciarse a alegría que agarda ao traspasar a fronteira onde bate con enerxía tanto o que somos como o que queremos ser.
Daquela, aprendemos a mirar sen medo os peitos de muller, ollando as cicatrices que esconden feridas na intensa xeografía do corpo e da alma, signos encadeados dalgún alfabeto do pasado que se empeña en perdurar.

Unha foto, unha palabra, poden reducirse a trazos de luces se ficamos na superficie, a figuras que nos devolven, a cámara e a voz, coa precisión exacta que lles dá a maxia da técnica.
Ten que ser a nosa mirada, bañada na inmensa capacidade de asombro, a que nos permita traspasar a delgada liña do aparente para darlle un significado ao percibido. E aí comeza, nesta excelente videoproxección, a verdadeira aventura da solidariedade e da empatía: estar con… acompañar a… pórse no lugar de…

Un manancial nutricio, un amparo acariñado por mans orvalladas de desexo. Esculcar o que hai tras cada imaxe, tras cada frase pronunciada con emoción, é a mellor aprendizaxe que podemos facer para deseducar os prexuízos que adquirimos sobre a enfermidade.

E, neste exercicio de observación consciente, podemos adiviñar unha muller ferida que coñece a expresión de contrariedade no especialista que lle comunica un diagnóstico adverso.
Vemos tamén á muller que precisou dun refuxio emocional onde descargar os medos que asaltaban o seu pensamento.
Tamén apreciamos á muller que tivo que interpretar ante a familia, quizá ante as amizades, un papel para o que non houbo ensaio previo, o da valentía e a determinación.
E a muller que coñece a base da xenerosidade e se preocupa do benestar dos seus, organizando as pezas dun puzzle nun mundo fragmentado.
Unha muller que pasou por terapias e pousou os ollos húmidos no espello da reflexión, e, nese diálogo consigo mesma, consentiu a posta en escena dunha trama curiosa que a devolveu a un mundo primitivo de pálpitos e sensacións.
Era a muller que temía espertar estremecida sentindo a conciencia da súa vulnerabilidade.

Pero sigamos co exercicio e deteñámonos ante a poderosa atracción das fotos e das frases máis sinceras, reparemos que nalgunhas imaxes e palabras, onde antes só había a marca da ferida, hai agora un peito firme que proclama o ocaso das pantasmas que se instalaran no seu tempo e no seu espazo vital. Imaxes e palabras que só poden ser percibidas dende o fondo do corazón e do diálogo con nós mesmas. Que nos ensinan a luz que os ollos e os oídos capturan con avidez e dirixen acertadamente a este mundo saturado de penas e gozos.
Imaxes e palabras que sosteñen a ilusión de ter viva a memoria, ese territorio conxugado en pasado ao que podemos volver, doutra maneira, nunha relación libre. Imaxes e palabras, en fin, que conducen a un futuro onde as borrascas que nos acosaron queden, finalmente, sen substancia.

E aquí nace a limpa homenaxe que é necesario facer á, non sempre comprendida, muller ferida. Acompañala sen tropezos no camiño da esperanza, non só cun discurso cheo de contidos en perfecta alineación lóxica que lle despexe as dúbidas e os temores, senón tamén cunha actitude de cercanía que recolla un tempo onde os desexos de mellora naveguen en liberdade por un océano tranquilo sen o peso das limitacións e as frustracións.

Como escribiu Xesús Rodríguez Jares, durante un proceso canceroso: “A esperanza é unha necesidade vital, o pan da vida, forma parte da máis pura esencia da natureza dos seres humanos. Somos os únicos seres vivos que aspiramos a procesos de cambio para desenvolver as nosas condicións de vida e que soñamos en tempos distintos porque o mundo non acabou e estamos sempre no camiño sabendo que o mellor está aínda por chegar”.

Hai, pois, un lugar para a esperanza, e moito amor que nos rodea e nos protexe, afectos e recursos, que, en conversación permanente, esbozan unha liña diáfana na que a nosa entidade cobra máis vida e provoca que o tesouro que levades dentro saia á luz, coa lenda de brillo e fortaleza que posúe o mineral máis duro: o diamante.
Porque sabemos que a esperanza está poboada de soños que soñamos espertas.

Raúl Vacas visítanos

2012-02-06T23:51:00.001+01:00

Mañá martes virá Raúl Vacas ao IES Chano Piñeiro. O noso alumnado de 3º de Diversificación estivo a traballar a súa poesía e a súa figura coa súa profe Virginia e este é unha parte do resultado:

Wing It

2012-02-06T20:32:00.000+01:00

Wing It from The Animation School on Vimeo.

Vía

Más allá del espejo

2012-02-06T15:31:00.001+01:00

É superior a min: vexo o último de John Connolly e vou a por el. Logo vexo que non é o último, senón que só o é en español, pero dá igual. Este, ademais, devórase moi doadamente: tan só 166 páxinas. E volve xogar co máis alá nesta novela negra titulada Más allá del espejo que publica Tusquets. Xa dixen unha vez que esta nova vertente de Connolly é a que máis me desagrada, porén, seguirei enganchada a el: sae airoso nas súas novelas a pesar das motivacións sobrenaturais que atrapa: é incrible o seu bo facer mesturando novela negra con literatura de pantasmas ou gótica. Tanto, que o final do lector convértese nunha queixa: por que tan poucas páxinas? E nestas poucas páxinas volve conseguir esa atmosfera propia del, algo malsán que nos horroriza mentres devoramos letras e permanecemos hinoptizados co libro entre as mans.
Unha novela que nos dá a clave de certas circunstancias e personaxes que coñecemos noutra novelas posteriores e que, coma en todas elas, mantén a tensión (unha tensión que medra paseniño pero firme) ata a última liña. E esta tensión fai que o autor e todo o que el escriba se convirtan nun dos meus vicios.

Gobernan a través do medo

2012-02-06T09:03:00.001+01:00

As palabras de José Luis Sampedro (se houbese uns cantos máis coma el!!!) no programa "Salvados" este domingo pasado:

Que farías cun minuto de vida?

2012-02-05T20:51:00.000+01:00

Preciosa esta curta animada que descubrín hoxe grazas a Migramundo: ¿Qué harías con un minuto de vida?

Claro de luna

2012-02-05T15:05:00.001+01:00

Faktoría K achéganos esta fermosura de Qingyun Huang con ilustracións de Peilong Liang: Claro de Luna son 43 poemas en chinés e castelán sobre o campo, os seus aromas, nun ton bucólico que se converte nun xogo para os nenos. As ilustracións, moi típicas, de belísimos trazos.
Unha marabilla ao voso alcance.

Non á violencia contra as mulleres (CCXLIII)

2012-02-05T09:17:00.001+01:00

A Rede Uruguaia contra a Violencia Doméstica realizou un “banco de procectos” con definición clara de obxectivos, actividades e presuposto: Nunca más a mi lado.

No te va a gustar: Nunca más a mi lado

The Cursors Curse

2012-02-04T21:25:00.001+01:00

The Cursors Curse from Richard Gillies on Vimeo.

vía Microsiervos

El cuento del carpintero

2012-02-04T15:21:00.005+01:00

Iban Barrenetxea xa nos namorara con Bombastica Naturalis. Volve facelo agora con El cuento del carpintero publicado por A buen paso. Se comezamos polas ilustracións, xa quedamos atónitos: son tan escrupulosamente perfectas, coidando ata o máis mínimo detalle (despregabre incluído), que podemos pasar moito tempo contemplándoas e marabillándonos. Logo o texto, entre o fantástico e o real, entre a busca da felicidade e a apoloxía pacifista, entre o absurdo e o cómico. É redondo! O sorriso final está asegurado porque a ledicia de vivir será a maxia que predomine en todo momento.
Aquí podedes ler unha entrevista ao autor.

Open publication - Free publishing - More carpintero

Sobre a pobreza

2012-02-04T09:09:00.000+01:00

The Artists

2012-02-03T21:17:00.001+01:00

"Os artistas", unha curta sobre a rivalidade entre pintores ante unha posta de sol...:

The Artists from Giant Creative on Vimeo.

Vía

Luka y el fuego de la vida

2012-02-03T15:14:00.001+01:00

Lin hai moitos anos Harún y el Mar de las Historias e sigo a recordalo con cariño. Cando vin que Salman Rushdie publicaba este Luka y el fuego de la vida en Mondadori, non tardei en buscalo. Non defrauda: como conto máxico e fantástico que é, cómpre abrirlle a porta e andar polos corredores que nos ofrece para seguir abrindo máis e máis portas ata que chegamos ao final. Fantasía si, pero non vos chamedes a engano: é un libro para todas as idades! Incuestionable: estamos ante un moi bo escritor. É un libro entretido que vos vai encantar: agocha na súa estrutura un vídeoxogo no que hai que ir solucionando e pasando etapas (vidas) ata o desenlace.
De todos os xeitos, aquel Harún y el Mar de las Historias segue a ser o meu preferido.

Por desgracia, era demasiado tímido para pronunciar en voz alta palabras tan bochornosas, y de pronto estalló una ovación, cada vez más ruidosa, por lo que ella tampoco habría oído nada.

La muchedumbre reunida en el pabellón era la clase de concurrencia, criaturas fantásticas salidas de fábulas y de leyendas, ante la que Luka se habría quedado atónito hace un par de días, pero que a estas alturas ya casi preveía.

Mira, allí hay faunos, con cuernos, orejas de cabra y pezuñas de cabra y orgullosos centauros piafando -pensó, y le sorprendió lo poco sorprendente que empezaba a resultarle el mundo de la magia-. Y hombres alados... ¿Serán ángeles? Y es de suponer que todos esos otros entusiastas del combate pertenecen a las órdenes inferiores de las diversas bandas de dioses, los criados y los hijos y las mascotas de los dioses, aquí reunidos para una mañana de entrenamiento.

Para ir ao cole

2012-02-03T09:30:00.000+01:00

Non hai moitos días que unha riada levou a ponte pola que cruzaban cada día para ir á escola. E dende entón seguen ido, arriscando a vida. Isto en Banten, Indonesia.

Vía

El hombre que olvidó su nombre

2012-02-02T21:00:00.001+01:00

Besos que fueron y no fueron

2012-02-02T15:22:00.000+01:00

Con texto de David Aceituno e ilustracións de Roger Olmos publica Lumen este Besos que fueron y no fueron, un precioso álbum sobre a arte de bicar, os tipos de beizos, bicos de diferentes gustos e especies, historias con beixos, dicionario de bicos, personaxes famosos polos seus beixos... todo cabe neste imprescindible álbum específico.

Beixos máxicos que espertan princesas, beixos que rachan feitizos ou que os crean, beixos que envelenan, beixos que foron ou serán...

Ella no sabe que un beso puede cambiarlo todo, convertir al sapo, si no en un príncipe, sí en un sapo mejor.Ella sueña con el príncipe azul porque soñar es tan propio de princesas como ser azul es típico de príncipes.Sostiene al sapo con delicadeza en el cuenco de las manos, como se sostiene un libro con historias de amor dentro.Está nerviosa y feliz y asustada al mismo tiempo.¿Cómo será su historia de amor?¿Acaso no son los besos siempre protagonistas y los príncipes y princesas personajes secundarios?Está a punto de comprobarlo.Suspira, entrecierra los ojos y se deja llevar.

Nenos do lixo

2012-02-02T09:24:00.002+01:00

O fotógrafo Omar Havana no seu blogue Mundo olvidado:

"Miles de niños camboyanos y vietnamitas se ven obligados día tras día a deambular por las calles de las ciudades en busca de su tesoro. Algunos se entierran en las papeleras buscando ese plástico y metal que muchos despreciamos. Otros consumen sus pocas energías tras una dura jornada de trabajo, esnifando ese pegamento que les devuelve a su Mundo Olvidado de juventud".

Vía

Tadufeu

2012-02-01T21:44:00.001+01:00

Vía Nosololibros chego a esta curta animada que conta un encontro entre os homes de cromagnon e os neardentais arredor do lume...

TADUFEU - ESMA 2011 from TADUFEU MOVIE on Vimeo.

Catálogo de besos

2012-02-01T15:38:00.005+01:00

Raquel Díaz Reguera publica en Thule este fermosísimo Catálogo de besos, álbum ilustrado de adultos, un completo catálogo de bicos con instrucións, posoloxía, contraindicacións, efectos secundarios, descricións e historias... 26 bicos diferentes co seu propio relato. Todos os beixos están descritos con delicadeza... Ollo aos nomes!: Recompensa, perdón, envelenados, soñados, perdidos, susurro, inevitables...
Imprescindible: se che gustan os álbums este converterase nun dos teus preferidos. Se non che gustan, este fará que cambies de opinión.

Ten o seu propio blogue.

Beso rutina

“Este ejemplar se instala en el lado aburrido de la cotidianidad. Es un beso ni fu ni fa, que ni siente ni padece. No transmite ni frío ni calor y no hierve a ninguna temperatura. No se piensa ni se despiensa, se da sin más. Se cocina sin sal y sin ganas y su sabor es completamente insípido. Va acompañado de hilo musical de sala de espera. Está domesticado (…) es expansivo y suele apropiarse del lugar que ocupan los besos apasionados (…) son los que consiguen que otros comiencen a perderse.”

Un litro de luz

2012-02-01T09:02:00.003+01:00

En barrios marxinais de Manila (Filipinas) empezaron hai uns meses a aparecer unhas botellas de plástico cheas de auga nos tellados das casas. Este é o proxecto 'Un litro de luz' (Isang litrong liwanag), desenvolvido por estudantes do MIT (Massachusetts Institute of Technology) que busca recoller a potencia do sol para traer luz ás casoupas deste lugar.
As botellas -cheas de auga e lixivia- xeran unha refracción brillante e iluminan o lugar.

Vía

Eno sagrado en Vigo

2012-01-31T21:01:00.000+01:00

Sen fronteiras:

En hojas de cerezo

2012-01-31T15:10:00.004+01:00

A nosa colaboradora Carmen Moure ofreceunos a súa palabra a cúmprea: vainos axudar, cando menos, unha vez ao mes coa súas lecturas; se comezabamos o mes coa súa proposta, rematámolo do mesmo xeito.
Hoxe sorpréndenos con este libro descoñecido para nós:

En hojas de cerezo é un libro publicado por Nostra Ediciones, cuxas autora é Cuca Serratos con ilustracións de Paulina Barraza G. O primeiro que nos chamou a atención foi o título, por suxerente e delicado, pero tamén o subtítulo, Haikus. Inicíase cunha breve introdución “El haiku, de Japón a México”, onde, primeiramente, se describe esta forma poética, os temas que aborda e a súa orixe e evolución ao longo dos séculos (tankas ou waka, rengas, haikai, katauta). Logo, fálase das mulleres xaponesas como creadoras deste xénero (relevante o nome de Chiyo, poeta xaponesa do XVIII- “Como la nieve/mi pálido reflejo/en el agua”) e da influencia deste curto poema en autores tan dispares como Lorca, Borges ou Juan Ramón Jiménez. Como dato curioso, o termo haiku utilizouse por primeira vez no XIX por parte de Shiki Masaoka (“Como compañero/solicito a la mariposa/partir de viaje”).

As composicións non aportan orixinalidade, aínda que se percibe a boa intención de captar instantáneas estacionais, cos seus elementos característicos. Mellorables todas elas, sen dúbida.

Aí vai una mostra:

“Flores moradas/se ven por la ventana:/la jacaranda”.

“Trabaja Eolo:/cielo limpio y sereno/ves todo enero”.

“Como canicas,/tan blanco, tan redondo,/cae el granizo.”

“Jugando rondas/pasa todo el verano /la golondrina.”

Pero se o libro merece a pena é polas ilustracións, pois tanto os debuxos como as cores, son cálidos, amables e resúltannos acolledores.

O Irixo e a parroquia nº 13

2012-01-31T06:10:00.000+01:00

Boísimo artigo de Carlos Negro sobre a próxima instalación dunha incineradora n'O Irixo. Grazas, Carlos!:

Como ben nos ensinou o poeta Uxío Novoneyra, a toponimia supón un dos trazos máis distintivos da nosa identidade colectiva, pois expresa, en canto alfaia da memoria, o vincallo ancestral entre Pobo e Terra, a ligazón íntima que se vai establecendo entre o ser humano e a contorna nese devalar histórico que deu en chamarse Galicia ou Galiza.

Por iso, permitan que hoxe evoque, como nunha ladaíña fonética, os doce nomes das parroquias que constitúen o concello ourensán de O Irixo, na comarca de O Carballiño; permitan que neste recuncho virtual deite testemuño público dos lugares de Campo, Cangues, A Cidá, Corneda, Dadín, Espiñeira, Froufe, Loureiro, Parada de Labiote, Reádigos, O Regueiro e San Cosmede de Cusanca. Doce evocacións para un deses recunchos case invisibles das terras do interior, montaña e val mesturados en xeográfica simbiose.

Mais, como a política tende a facer mudanza no costume, dáse a casualidade de que nos próximos meses as veciñas e veciños de O Irixo, gústelles ou non, van gozar do inmenso privilexio de ver como o seu concello, así como quen non quere a cousa, suma un novo topónimo ao seu valioso patrimonio etnográfico, baixo a orixinal denominación de Estela Eólica.

Por se vostedes aínda non o saben, direilles que Estela Eólica constitúe a marca comercial da empresa privada que vai xestionar a nova planta incineradora de lixo que o goberno da Xunta aprobou construír no concello de O Irixo, bautizándoa co aséptico nome de Complexo de Tratamento de Residuos Urbanos do Sur. Ou como dicía o refrán: outra SOGAMA no millo.

Moitas son as reflexións que podería suscitar esta decisión política do goberno galego; desde logo, a primeira, volve demostrar a enorme distancia que existe entre as estratexias publicitarias do Poder, na súa reiterada aposta polo "futuro do rural", e a máis prosaica realidade, na que o único porvir que lle se ofrece a un concello de menos de dous mil habitantes é a incineración de toneladas de lixo que, por suposto, non produce, pois van ser transportadas desde as extensas áreas metropolitanas de Vigo e Pontevedra.

Estamos, pois, ante a repetición dunha historia que xa vén de vello: o Poder (con P de Prepotencia e tamén de Propaganda) aproveita a depresión demográfica e económica das provincias do interior para lles vender como única alternativa de progreso un programa de tratamento do lixo que, desde un punto de vista ecolóxico, supón unha aposta a curto prazo pola eliminación rápida dos residuos, fronte a outras alternativas moito máis intelixentes e respectuosas baseadas na sagrada trindade das tres erres: Reducir & Reutilizar & Reciclar.

A segunda reflexión, se cadra, abrangue un ámbito máis espiñento, pois implica unha crítica que vai máis alá da cegueira das nosas autoridades políticas ante un proxecto que significa, como tantas outras veces, pan para hoxe e fame para mañá; esa condena atinxe á actitude maioritaria da cidadanía galega, pois seguramente moitos de nós estamos xa dispostos a lanzar a pedra acusatoria contra conselleiros e alcaldes, pero non a emprender, no ámbito privado, accións concretas que representen un troco radical dos nosos hábitos e costumes, tan contaminados pola hipertrofia consumista que alimenta o negocio das incineradoras.

E a solución, por suposto, non pode restrinxirse unicamente á mobilización social no concello de O Irixo e comarcas limítrofes, senón que debe tratar o problema desde unha perspectiva máis ampla que trate de superar as liortas partidarias, para dar pé a un debate de fondo sobre a nosa relación co hábitat xeográfico, sen falsas idealizacións sobre o noso amor á Terra, pois aínda somos quen de vendela por un prato de lentellas.

E a próxima vez que boten unha bolsa ao lixo, non esquezan que lle van dar de comer a Estela Eólica, a parroquia número trece dun humilde concello de Ourense.

Little Tombstone

2012-01-30T23:19:00.001+01:00

Un Western animado realizado na escola francesa ESMA, por Azais Frédéric, Di Malta Théo, Leymonerie Benjamin e Quillet Adrien.

LITTLE TOMBSTONE - ESMA 2011 from Little Tombstone on Vimeo.

Vía

Chobani - "Snow Angels"

2012-01-30T21:17:00.000+01:00

Chobani - "Snow Angels" from Hornet Inc. on Vimeo.

vía

Ilustracións para a Paz

2012-01-30T16:41:00.000+01:00

Grazas a este fermosísimo blogue, ilustramos a PAZ:

Pau i guerra, il·lustració de Nicolas Duffaut

Ilustración de Marissa Arroyo

Ilustración de Dan Elijah G. Fajardo

Ilustración de Mark Bryan

Ilustración de David Guirao

Ilustración de Jude Harzer

Ilustración de David Hollenbach

Ilustración d'Aurelia Fronty

Ilustración d'Aaron Jasinski

Ilustración de Craig Davison

Ilustración de Jay Fleck

Ilustración de Pawel Kuczynski

Ilustración de Tim Robinson

Ilustración de Fritz

Ilustración de Shawn McCann

Ilustración de João Ruas

Ilustración de Rafal Olbinski

Ilustración de Cyril Rolando

Ilustración de Gra Cra

O noso Día da Paz 2011

2012-01-30T10:49:00.000+01:00

Non colgaramos o vídeo da actividade poético-musical que realizaramos o curso pasado en Forcarei por evidentes motivos técnicos, pero debido á insistencia, aquí llela deixo a ese alumnado de 4º da ESO tan especial que tanto traballou:

Untitled from trafegandoronseis on Vimeo.

Moitas grazas, rapaces e rapazas!

Día da Paz 2012

2012-01-30T00:30:00.078+01:00

Paremos a guerra, construímos a paz e a convivencia xuntos.

Pasamos da utopía e damos paso á realidade.

(Ilustración de Alexander Jansson )
Vía

Como cada ano, recollemos unha parte da inmensidade de traballos dos centros de ensino públicos galegos:

O CEIP A Paz, camiña cara á Paz. E aquí piden Ler en PAz. En Mos, piden vivir en paz. En Baiona, os peques coñecen o Guernica. Dende Teis acoden a estes recursos.

En O recanto de Mik atopamos todos estes recursos, ademais de saber da Paz Olímpica. Seguindo en Vigo, nestoutro cole tamén se traballa pola paz cos pequerrechos. O CEIP Alexandre Bóveda ofrece esta cantiga, libros e recursos.

A Biblioteca CEIP Isaac Peral ofrécenos estes TIC. E lémbranos a existencia do Seminario Galego de Educación pola PAZ.

O Crocaio de Sampaio fala da loita das mulleres Nobel africanas, e fan pombas; tamén len. Asemade, realizan puzzles.

A cova do lobo Seitodo tamén sabe de libros. E o CEIP Condesa de Fenosa. O CEIP de Aguiño recolle recursos e cancións. En Roxos, máis libros.

O Lar de Frianciño relaciona Paz e Bosques. Este mesmo centro achéganos as súas lectura sobre o tema. O CEP Dr. Flemming, asemade, onde ofrece materiais transversais.

A tartaruga lectora tamén ofrece unha selección de libros. En Cespón, falan dos dereitos dos máis pequenos, e agasallan marcapáxinas.

O blogue de Ponte tamén recolectou unha selección de recursos. E o CPI de Ares. En Covaterreña, grúas.

En Burela teñen unha caza do tesouro. E un caderno. Claro que en Moaña tamén teñen claro como traballar.

O CEIP Agro do Muíño dúas homenaxes. No CEIP A Doblada, este documento.

Dinamiza e normaliza Castelao tamén recolle recursos, aquí e aquí. O ENDL do IES As Mercedes non esquece tampouco esta data. Nin no blogue O falar non ten cancelas. En Catoira teñen unha boa páxina e ofrecen estoutra.

O CEIP de Carral lémbranos que a PAZ é un dereito, e non un xogo:

Non blogue do IES Álvaro Cunqueiro, atoparedes música, filmes e libros.

Se marchamos a Muxía, tamén toparemos libros. E se imos a Salvaterra, topamos un glogster.

E se viaxamos a Redondela, coñecedes estes signos?. Sen movernos de Redondela, este LIM. Ou música. Máis música, aquí, xunto con recursos. O Outeiro da Matilda ofrece tamén esta curta e traballan este conto.

Neste cole, cantan pola PAZ.

No IES de Allariz lembran a existencia disto.

No IES San Paio, dous interesantes artigos, ademais do seu xornal. E estas Palabras pola Paz.

Dende Ponteceso, lecturas pola PAZ.

O IES Fernando Esquío propón traballar a Tintín para este día.

Na Pedra do Acordo lémbrannos a Guerra das Malvinas. E en Viveiro o aniversario de Castelao.

Historia dunha aperta:

Dende Vide, contos para a PAZ, e actividades. Máis libros na biblioteca Chano Piñeiro, xunto con algúns vídeos. En Mil Primaveras, un xogo pola Paz.

En Meis fan un viveiro, ademais de nos propór estes libros. E que fan en Bibliocervo?; mogollón de cousas: podedes velo aquí e aquí.

O blogue das bibliotecas escolares recollen as propostas lectoras.

En Forcarei, o cole ten moitos novos libros para ler. E propón esta actividade.

No IES Rafael Dieste, música para a paz. As Zocas Faladoras tamén recollen palabras e cine.

No IES Poeta Añón, guía de libros e películas. No Wirtz, máis libros.

En Teis, podemos observar o resultado de tanto traballo. En Sada, realizan todas estas actividades.

O CPI Cova Terreña ensínanos este fermoso conto:

Open publication - Free publishing - More infantil

No IES Lagoa de Antela, paraugas pola Paz.

... E unha vez pasado o Día:

http://virxedorocio.blogspot.com/2012/01/foron-tantas-as-apertasfesta-da-paz-na.html

http://bibliocasteloapedra.blogspot.com/2012/02/dia-da-paz.html

http://anosabiblio.blogspot.com/2012/02/celebracion-do-dia-da-paz-no-cole.html

http://meigatintureira.blogspot.com/2012/01/para-vivir-en-paz.html

http://biblospazos.blogspot.com/2012/02/celebramos-paz-un-ano-mais-un-libro.html

http://biblioaesperela.blogspot.com/2012/02/semana-da-paz-2012.html

http://aquintadoslibros.blogspot.com/2012/01/dia-da-paz.html

http://aszocasfaladoras.blogspot.com/2012/01/radio-patio-pola-paz-2012.html

http://bibliotecacespon.blogspot.com/2012/01/karaoke-da-paz.html

http://bibliomosteiro09.blogspot.com/2012/01/manifesto-para-o-dia-da-paz-2012.html

http://bibliocervo.blogspot.com/2012/01/celebramos-o-dia-da-paz.html

http://bibliotecarubians.blogspot.com/2012/01/dia-da-paz_9365.html

http://www.blogoteca.com/orecantodemik/index.php?cod=109022

http://photopeach.com/album/gu4o0y?ref=est

http://endlciastgo.wordpress.com/2012/01/30/dia-da-paz/

http://olardefriancinho.blogspot.com/2012/01/celebracion-do-dia-da-paz.html

http://atartarugalectora.blogspot.com/2012/01/acto-dia-da-paz.html

http://atartarugalectora.blogspot.com/2012/01/o-bosque-da-paz.html

http://bibliobelesar.blogspot.com/2012/01/dia-da-paz.html

http://outeirodematilda.blogspot.com/2012/01/celebramos-o-dia-da-paz.html

http://bibliocasteloapedra.blogspot.com/2012/01/paz-tamen-e-solidariedade-cos-demais.html

http://meigatintureira.blogspot.com/2012/01/para-sonar-aprendendo-guia-de-lectura.html

http://bibliotecacespon.blogspot.com/2012/01/karaoke-da-paz.html

http://bemilladoiro.blogspot.com/2012/01/mira-o-bo-que-hai-en-min.html

http://canistrel.blogspot.com/2012/02/dia-da-paz-2012.html

http://abibliotecadorato.blogspot.com/2012/01/celebramos-o-dia-da-paz.html

http://xiralibronofleming.blogspot.com/2012/01/dia-da-paz.html

http://endlciastgo.wordpress.com/2012/01/30/dia-da-paz/

http://meigatintureira.blogspot.com/2012/02/para-vivir-en-paz.html

http://clubedelecturabormoio.blogspot.com/2012/02/celebracion-do-dia-da-paz.html

http://crocaiodesampaio.blogspot.com/2012/02/un-dia-da-paz-compartido.html

http://canistrel.blogspot.com/2012/02/dia-da-paz-2012.html

http://arquivosdotrasno.blogspot.com/2012/02/caligramas-pola-paz.html

http://sarmientobiblioteca.blogspot.com/2012/02/traballando-pola-paz.html

http://bibliomosteiro09.blogspot.com/2012/02/viveiro-da-paz.html

http://biblifonsa.blogspot.com/2012/02/dia-escolar-da-paz.html

http://biblioandrade.blogspot.com/2012/02/no-dia-escolar-da-non-violencia-e-paz.html

http://www.orecantodeleo.org/2012/01/dia-da-paz-2012-1-parte.html

http://virxedorocio.blogspot.com/2012/01/os-nenos-de-tres-anos-fan-pomba-da-paz.html

http://montedaguia.blogspot.com/2012/01/mais-sobre-paz.html

http://virxedorocio.blogspot.com/2012/02/celebramos-o-dia-da-paz.html

http://abiblimondego.blogspot.com/2012/02/paz-celebracions.html

http://charcalibros.blogspot.com/2012/02/actividades-da-paz-no-rosalia.html

http://bibliochivite.blogia.com/2012/013001-dia-de-la-paz.php

http://bibliofiz.blogspot.com/2012/01/30-de-xaneiro-dia-da-paz.html

http://biblomelide.blogspot.com/2012/01/manifesto-pola-paz.html

http://rabade-biblioteca.blogspot.com/2012/01/lecturas-pola-paz.html

http://bibliotecadeaguinho.blogspot.com/2012/01/jontux-visita-o-centro.html

http://tesmoitalingua.blogspot.com/2012/02/contos-da-paz-para-os-pequerrechos-de-5.html

http://montedaguia.blogspot.com/2012/02/finalizando-semana-da-paz.html

http://bibliocervo.blogspot.com/2012/02/el-rio-de-la-paz.html

http://covastk.blogspot.com/2012/02/dia-da-paz-2012.html

http://montedaguia.blogspot.com/2012/02/que-e-paz.html

http://bibliolhosgrandes.blogspot.com/2012/02/premios-pola-paz.html

http://bibliotecaa3p.blogspot.com/2012/02/dia-da-paz-2012.html

http://www.edu.xunta.es/centros/ceipnosasenhoradexuvencos/node/391

http://biblioboveda.blogspot.com/2012/02/como-vimos-facendo-nos-ultimos-anos-o.html

http://www.blogoteca.com/becerreablog/index.php?cod=109331

http://bibliotecacespon.blogspot.com/2012/02/actividades-paz-2011.html

http://bibliosigueiro.blogspot.com/2012/02/exposicions-no-dia-da-paz.html

http://biblioxaquin.blogspot.com/2012/02/25-anos-medrando-xuntos-tamen-na-paz.html

http://biblionavia.blogspot.com/2012/02/xornadas-de-paz.html

http://bibliocervo.blogspot.com/2012/02/imaxes-da-carreira-solidariadia-da-paz.html

E por suposto no blogue das Bibliotecas Escolares de Galicia.

Keep drawing

2012-01-29T21:05:00.000+01:00

keep drawing from studio shelter on Vimeo.

Loles

2012-01-29T15:54:00.000+01:00

Da editorial Pintar Pintar, este álbum ilustrado con texto de Aurelio González Ovies e ilustracións de Julio Antonio Blasco, Loles, é unha revoltillo de imaxinación e realidade: que é real de todo canto acontece? É todo posible? En calquera caso, o álbum é unha invitación a seguir adiante, a crer nos soños, a superarnos, a comprender que nós decidimos. As ilustracións, tenrura a mans cheas, de gran fouteza visual que enche de borróns delicados os poemas textuais.

Open publication - Free publishing - More books

Non á violencia contra as mulleres (CCXLII)

2012-01-29T09:36:00.002+01:00

Recollido no blogue da biblioteca do IES Lama das Quendas de Chantada, este accésit na modalidade de microvideos "Concurso de fotografía dixital e microvídeos, 25 de Novembro, Día Internacional contra a Violencia de Xénero". Organizado pola Concellería de Igualdade e o Consello Municipal da Muller.

Clean

2012-01-28T22:07:00.000+01:00

Vía

Intelixentes?

2012-01-28T19:18:00.002+01:00

A pomba dona Paz

2012-01-28T14:15:00.000+01:00

Vén de saír do prelo este libro publicado por Xerais na súa colección "merliño" moi axeitado para o Día que todos os centros conmemoranos ano tras ano: o Día da Paz. Este é de Ramón Caride con ilustracións de Pepe Carreiro, a quen nos alegramos ver outra vez en activo. O libro é, ante todo, unha mensaxe de esperanza dirixida aos máis pequenos e pequenas, posto que só eles e elas serán quen de cambiar este presente desolador que vivimos sen protestar: diferenzas sociais, pobreza versus riqueza, guerras, nenos traballadores, mulleres maltratadas, falta de respecto polo medio-ambiente... Os cartos mandan, de aí que a pomba da esperanza se apoie na infancia.

Dona Paz é unha pombiña que vive a rentes do ceo.
Nunha casiña moi linda entre as torres dunha igrexa.
En conto o día amañece vai pasear moi cediño,
para ver que cousas pasan polas prazas e os camiños.

Os 10 lugares máis contaminados do planeta

2012-01-28T09:29:00.000+01:00

A música, un fragmento do tema "Contaminación" de Paul Gillman.

The Fantastic Flying Books of Mr. Morris Lessmore

2012-01-27T21:06:00.000+01:00

Falaramos desta curta noutras dúas ocasións. Arestora xa a podemos gozar enteira aquí. E non vos defraudará!

El aviso

2012-01-27T15:22:00.000+01:00

Encantoume este libro de Paul Pen: El aviso, publicado por RBA na súa marabillosa colección "Serie Negra". Máis que novela negra case é unha mestura desta con historia case paranormal que consegue atrapar ao lector nun salaio de inquedanza. Un thriller psicolóxico onde hai unha excelente denuncia do bylling escolar, cun neno protagonista que terá unha vida ben difícil nunha contorna de incomprensión e soidade que se acrecenta en cada capítulo: a escrita traspasa o papel para facer sentir ao lector a impotencia por non poder axudalo. Do final, evidentemente, nada vou dicir. Pero o libro permanecerá nas vosas entrañas aínda ben días.
Por certo, se alguén consegue non odiar a esa nai pija, por favor, que mo diga!

Poco a poco, el griterío fue remitiendo y, cuando Brecha decidió cruzar en dirección a la tienda del americano, el grupo le siguió. Leo se quedó solo a las puertas del colegio mientras lo que esa misma mañana pudo haberse convertido en una pandilla de amigos con la que explotar petardos en los buzones de los profesores, se alejaba para siempre por el paso de cebra intercambiando historias falsas o verdaderas, eso daba igual, sobre el legendario tiroteo del Open. La conductora que había estado pitando intentó avanzar con el coche. Tuvo que frenar en varias ocasiones para dejar paso a los más rezagados. Su labio superior se levantó, mostrando la encía, sin que ella se diera cuenta. Cuando logró situarse sobre el paso de cebra, miró a Leo. El niño subió al coche.

— Mamá, prométeme que vendrás siempre a recogerme — le pidió.

NON á incineradora n' O Irixo

2012-01-27T09:11:00.001+01:00

Despois das eleccións xerais do 20 de novembro de 2011, soubemos da aprobación polo Goberno de Galicia da implantación dunha incineradora de residuos urbanos no Concello de O Irixo (Ourense), (Complexo de tratamento de Residuos Urbanos do Sur), preparada para incinerar (tratar) os residuos urbanos do Sur de Galicia (provincias de Ourense e Pontevedra), e adxudicada á empresa Estela Eólica.

A construción desta incineradora aparece reflectida no Plan de Residuos Urbanos de Galicia 2010-2020 (Resolución do 7 de febreiro de 2011), onde aínda recoñecendo nas súas conclusións que a xeración per cápita de residuos en Galicia está por debaixo doutras Comunidades de España e doutros países da Unión Europea e que no período de 1998 a 2009 aumentou arredor dun 50%, segue apostando pola incineración e poñendo de relevo a pouca ou total aplicación doutros métodos de tratamento de residuos onde se prime a redución, reutilización e reciclaxe dos residuos, ademais da compostaxe da materia orgánica (que supón arredor do 50% da bolsa de lixo de cada fogar galego).

A aposta pola incineración do goberno galego supón unha forma rápida de desfacerse dos residuos urbanos, pero pouco respectuosa co medio ambiente, contamina o aire (prodúcense dioxinas e furanos potencialmente canceríxenos), a auga e os solos. Pasa á cadea trófica e por ende ás persoas e pon en perigo a agricultura e gandería das comarcas máis próximas, non é propia dun país moderno nin está xustificada polo volume de lixo xerado nunha Galicia pouco poboada, e contradí claramente normativas como:

Directiva 96/61/CE, do 24 de setembro de 1996, relativa á prevención e ao control integrados da contaminación.

Lei 16/2002, do 1 de xullo, sobre a prevención e control integrados de contaminación.

Lei 38/1995, do 12 de decembro, sobre o dereito de acceso á información en materia de medio ambiente.

Real Decreto Lexislativo 1/2008, do 11 de xaneiro, polo que se aproba a Lei de Avaliación do Impacto Ambiental de Proxectos.

Nas que se trata de garantir un medio ambiente libre de contaminación e onde se poñen medidas claras, estritas e restritivas ás industrias que contaminan, e ademais se pon énfase no dereito á información en materia de medio ambiente para toda a cidadanía afectada directa ou indirectamente por estas prácticas industriais que poidan xerar contaminación medioambiental.

O Goberno Galego, aplicando un total escurantismo, concede á empresa Estela Eólica antes incluso da entrada en vigor da Lei 13/2011, do 16 de decembro, reguladora da política industrial de Galicia, a construción desta incineradora do Sur de Galicia. Nesta Lei deixáselle as portas abertas, como se recolle no capítulo III, a todos os proxectos industriais estratéxicos (nos que entraría a construción desta incineradora), para a máxima prioridade en todas aquelas condicións necesarias para a súa construción e funcionamento.

A creación desta incineradora viría a sumarse á que está funcionando desde 1996 no Concello de Cerceda (A Coruña), a máis grande de todo o Estado Español, poñendo de relevo, unha vez máis, a clara e única aposta deste Goberno pola incineración como tratamento dos residuos urbanos. Incineración que, ademais da propia contaminación no proceso de tratamento do lixo, xera un 30% de escouras e cinzas altamente contaminantes (metais pesados) que hai que logo almacenar. Asemade a ubicación desta industria nunha Comarca do interior de Galicia, cunha poboación avellentada, un alto índice de despoboación e moi afastada dos núcleos de maior produción do lixo que se vai “tratar”, fai pensar nun aumento dos gravames ou impostos municipais pola recollida e “tratamento” do lixo, sabendo que os custes do transporte son un dos atrancos máis importantes na viabilidade económica destas industrias, como se recoñece no propio Plan de xestión de residuos urbanos de Galicia, e que unha empresa privada como é Estela Eólica non vai pasar por alto con toda seguridade.

En definitiva vender a creación desta industria como mecanismo de asentar a poboación nas zonas rurais ao crear postos de traballo (moitos menos dos que se di) e un aumento do nivel de vida da zona é unha falacia que compromete moitos máis postos de traballo xa creados ou con posibilidade real de creación nun futuro inmediato e pon en perigo a saúde das xeracións actuais e que están por vir.

Este domingo, concentración n' O Carballiño ás 12,30.

Podedes asinar aquí.

E ler estoutro artigo. No blogue Imos Indo, tedes un par de entradas ás que cómpre pór atención.

My Bloody Lad - Dead Walter

2012-01-26T22:03:00.000+01:00

My Bloody Lad - Dead Walter - WIZZprod° from WIZZprod° on Vimeo.

El libro de la vida

2012-01-26T19:53:00.000+01:00

Esta imaxe é unha escultura chamada el "Libro da Vida" inspirada na extraordinaria vida de Rabi Iosi Raichik, un home que salvou miles de vidas de nenos dos efectos devastadores do desastre de Chernobyl. A escultura, feita de metal, ten páxinas cheas de palabras conmovedoras, e conta cunha choiva de bolboretas que representan os 2.547 nenos que axudou a comezar unha nova vida.
Do artista David Kracov.

Memorias dun raposo

2012-01-26T15:11:00.000+01:00

Despois de recibir un tremendo paquete, a miña primeira lectura foi para Memorias dun raposo, con ilustracións de Manolo Uhía, publicado pola editorial Xerais. O autor, claro, Antonio Reigosa: o "enviador".

É difícil non estar predisposta á lectura coñecendo ao seu autor e o seu sentido do humor, un humor do que fai gala ao longo do libro, que por certo xa está na súa undécima edición. Por algo será!
Un libro que, ademais, foi Premio Merlín no ano 1998. Xa choveu! Pero eu, que agora ando a buscar lecturas axeitadas para os máis pequechos, teño que me poñer ao día.
E falando de lecturas axeitadas, vaia se o é! Sei que a rapazallada máis nova vai gozar destas memorias dun raposo que as sabe todas e que nolas conta para que os humanos vaiamos aprendendo das súas artes e da súa intelixencia, se é que damos. Que o dubido.
Buscar comida e lograr a supervivencia son as características básicas dos raposos, pero os outros animais tamén estarán presentes, posto que convivir con lobos, galos, ovellas ou homes non é doado e as artimañas deben ser cada vez máis complexas.

O coñecemento é un dereito universal

2012-01-26T09:23:00.000+01:00

José Antonio Fraga Castro é o presidente dos laboratorios cubanos biolóxicos LABIOFAM. Hai uns anos estudaron un produto natural xurdido a través do veleno do alacrán contra a enfermidade do cancro, obtendo uns resultados extraordinarios. Fraga Castro nos explica el proceso y los secretos de sus éxitos.

Fábula galénica

2012-01-25T22:06:00.001+01:00

A decisión de Don Cardo de construír un castelo novo está a piques de acabar cos recursos naturais e económicos da súa contorna. O burro da tía Lola coa axuda dos animais e outros seres da fraga enfrontarase a el para recuperar o ecosistema.
Recén saído do forno, este é o vídeo do último espectáculo de "Fantoches Baj". A realización é de Marcos Vilarioño e a peza que se escoita é o Vals Maruxa dos Deza de Moneixas, tema arranxado por Carlos Quintá e tocado por Linho do Cuco.

fábula galénica from Fantoches Baj on Vimeo.

Reconvértete!

2012-01-25T20:09:00.000+01:00

Publicidade de Lituania para fomentar a lectura: Convértete en alguén máis

E do Facebook da Libraría Eixo recollemos esta foto:

Cien mil millones de poemas

2012-01-25T15:43:00.001+01:00

Tivestes este libro nas vosas mans? Se a resposta é negativa, suxírovos que vaiades a unha libraría e o busquedes: necesitades velo para gozalo. Non, non é un álbum ilustrado: é a maxia da poesía recortada. Esta Homenaxe a Raymond Queneau publicada pola editorial Demipage contén nin máis nin menos ca Cien mil millones de poemas. Non. Non ten mil páxinas. Tedes que averiguar o como e o por que.
Jordi Doce, Rafael Reig, Fernando Aramburu, Francisco Javier Irazoki, Santiago Auserón, Pilar Adón, Javier Azpeitia, Marta Agudo, Julieta Valero e Vicente Molina Foix son os encargados de realizar os poemas para esta particular homenaxe. Jordi Doce escribe o primeiro soneto que servirá de modelos para os demais: débese respectar a rima.
O libro non só é unha homenaxe a Queneau, serve tamén para nos lembrar que a literatura é un xogo que dá auténtico pracer ao lector ou lectora que se atreva a xogar con ela. Só hai que intentalo! Con el, un convértese nun poeta que xoga cos versos rimados, perfectamente construídos en alexandrinos, deixando que a nosa propia sensibilidade constrúa o poema perfecto.

Cien mil millones de poemas. Demipage from Demipage on Vimeo.

Los espigadores y la espigadora

2012-01-25T09:27:00.002+01:00

"Los espigadores y la espigadora" é un documental da direcgtora Agnès Varda, onde se reflexiona sobre a nosa sociedade de consumo: o que nós desperdiciamos é recollido por outras persoas, por necesidade ou por moralidade.

Soberano

2012-01-24T21:03:00.001+01:00

Supoño que se vería como algo normal. Arrepía:

Ninguén

2012-01-24T15:20:00.002+01:00

Xa a nosa colaboradora Rosa recomendara este libro, pero non quero deixar pasar a ocasión de facelo eu tamén. Tiven a oportunidade de ler Ninguén de Fran Alonso, publicado pola editorial Xerais, co club de lectura virtual Falemos de lecturas este mes que me correspondía a coordinación. En contra do esperado, pola carga que me supuña este traballo, gocei dobremente: non só porque a súa lectura é atraente e máis que recomendable, senón tamén porque a xenerosidade do seu autor fixo posible un diálogo constante entre lectores e escritor que enriqueceu a visión do lido e as opinións dun xeito incrible. Non hai máis que comprobar o número de comentarios orixinados. A pena que me queda é que non participase máis xente.
Unha das cuestións que abordabamos ao inicio da lectura de Ninguén foron os "hoax" que intercalan as historias, unha especie de ponte entre elas. Fran deixóunolo claro: constitúen, sobre todo e principalmente, o fío condutor do libro, coma se fosen a liña continua dunha estrada que vai marcando un camiño. Un fío condutor e deconstrución da narración.
Ninguén convértese nun libro novidoso, moi acorde coa nosa sociedade actual, fragmentaria, urbana, ás veces antisocial, ás veces suplicadora de relacións, ás veces chea de ruídos que sobran. Todos e todas estamos alí, en pequenos fragmentos, identificándonos nalgúns aspectos, créndonos lonxe doutros, loitando por non estar naqueloutros que máis nos disgustan. Pero tamén reinterpreta o destino da sociedade que estamos a crear, a nosa evolución.
Un libro que nos fai reflexionar e mirarnos con outros ollos, sentindo que moitos dos movementos que damos están nos personaxes que crea Fran Alonso. E os espellos adoitan ser duros.

Queres xogar?

2012-01-24T09:32:00.000+01:00

Carme de Loaira

2012-01-23T22:58:00.000+01:00

Un libro

2012-01-23T19:40:00.000+01:00

Hervé Tullet é o inventor de Un libro publicado por Kókinos: un libro que se converte nun xogo, non hai máis que seguir as instrucións e cada páxina é un divertimento sorprendente. É imposible resistirse ás súas ordes, posto que o libro convídanos cunha voz suave a participar da súa maxia. Un libro interactivo e sorprendente.

Críctor

2012-01-23T15:01:00.001+01:00

Volve a ofrecernos a imprescindible editorial Kalandraka un clásico que debemos coñecer (de 1963): Críctor de Tomi Ungerer. Como os animais poden non ser o que parecen, unha señora maior adopta de mascota unha serpe que resultará unha excelente compañía. Os sorrisos están asegurados.
Un álbum que toda biblioteca debe posuír.

A doutrina do shock

2012-01-23T09:28:00.002+01:00

Este documental amosa o máis escuro do capitalismo salvaxe que segue a ideoloxía do economista Milton Friedman: inocular o terror na poboación fai que a cidadanía acabe aceptando os golpes do sistema.

La doctrina del Shock from alvarezmeo on Vimeo.

Brindar con viño

2012-01-22T22:06:00.000+01:00

Cuando el viento sopla

2012-01-22T15:04:00.000+01:00

A verdade é que me resulta imperdoable non coñecer este cómic ata agora sendo como é do ano 1983. Cuando el viento sopla de Raymond Briggs está publicado pola editorial Debate en versión de Rosa Montero. Un cómic que acae estes días na preparación do Día da Paz dun xeito insólito: dous avós asisten impotentes ao comezo dunha guerra nuclear, dende a inxenuidade e a sinxeleza loitan pola súa propia supervivencia provocando no lector que se lle encolla o corazón. Convértese así nun dos libros antibelicistas máis importantes que coñezo. E isto utilizando a cor e uns debuxos simples de tan só dous personaxes que dialogan constantemente sobre o que acontece.
Hai película.

Non á violencia contra as mulleres (CCXLI)

2012-01-22T09:21:00.000+01:00

Organizado pola Concellería de Igualdade do Concello de Caldas de Reis, coa colaboración da Xunta de Galicia e producido por Lilith acción social e educativa s.l., coa participación do alumnado de: CPI Alfonso VII, IES Aquis Celenis e Colexio San Fermín:

Tempestades de sal

2012-01-21T21:09:00.000+01:00

Kiki de Montparnasse

2012-01-21T15:34:00.000+01:00

Catel Muller e José-Louis Bocquet son os autores do Kiki de Montparnasse publicado por SinSentido. Unha biografía moi interesante sobre a musa do barrio parisino de Montparnasse: o seu verdadeiro nome era Alice Prin, modelo nos anos 20, ata os 40 -período entre guerras-, e amiga de Picasso, Breton, Cocteau, Duchamp, Bocquet... Inmortalizada por Man Ray co violín de Ingres e viviu varios anos co artista americano. Unha vida apaixoante que se pode ler en formato cómic, case 400 páxinas onde hai ademais breves biografías dos personaxes máis relevantes da época e unha extensa bibliografía. A biografía é cronolóxica, aínda que con algún saltos no tempo, o que non impide a extensión da obra baixo unha pregunta no aire: canto queda sen contar dunha vida tan intensa?

Vengo del ayer

2012-01-21T09:46:00.000+01:00

Poema de Yenny Londoño na voz de Mercedes Pérez e música de Carmina Burana:

Moonlight

2012-01-20T21:48:00.001+01:00

Emocionado, amosouma o meu fillo:

Lo que sé de Vera Candida

2012-01-20T15:34:00.003+01:00

Publica Salamandra esta fermosa novela da francesa Véronique Ovaldé Lo que sé de Vera Candida. Unha saga de personaxes femininos da mesma familia que nos vai enternecendo a medida que avanzamos na lectura e nos deixamos envolver pola forza prosística dun novo realismo máxico que é quen de dar ao mundo libros coma este. Un libro que xira ao redor do medo ao mundo e ao amor, do hermetismo natural que nace case xeneticamente impelido polas circunstancias, do sexo como pracer cando é consentido, da sociedade absorbente e machista... O libro é unha tea de araña que te vai envolvendo querendo introducirte na alma do personaxe principal para tentar comprender as mulleres da familia e as circunstancias.
Se ben a autora é francesa, será a globalización, é un dato que esquecemos inmediatamente para pensar que estamos en mans dunha autora ou autor hispanoamericano: a atmosfera, a ambientación, os personaxes... todo o conxunto convéncenos deste feito, erro que subsanamos ao ler a biografía da autora. O poder de evocación da novela é exquisito, cunha abondosa adxectivación que non resulta pesada pero si envolvente.
Teño que recoñecer que nun principio non me atreu demasiado, que a estaba a ler por recomendación e préstamo fervente dunha amiga lectora, pero a medida que as páxinas avanzaban, eu voaba: lino dunha atacada.

Basta Ya!

2012-01-20T09:08:00.000+01:00

22 artistas arxentinos din "Basta XA! á mega minería a ceo aberto polos danos humanos e ambientais que provoca. Como se expresa na canción, a vida e a auga como fonte dela son os nosos dereitos. Vídeo da ONG "Conciencia solidaria"

En El Cielo No Hay Hospital

2012-01-19T20:57:00.000+01:00

Frederick

2012-01-19T15:20:00.000+01:00

Un clásico de Leo Lionni verquido á nosa lingua grazas á editorial Kalandraka: Frederick, o rato poeta, que coñece a importancia das palabras e dos sentimentos, alén da comida. O máis fermoso é o agradecemento familiar ante a importancia de ter ao seu carón tanta poesía.
Imprescindible.

El Siglo del Viento

2012-01-19T09:20:00.000+01:00

Narrado por Eduardo Galeano e dirixido polo seu amigo Fernando Birri, este documental reúne diferentes escenas acaecidas en América durante o século XX, tomadas todas do último volume de Memoria del Fuego.

El Siglo Del Viento (Eduardo Galeano Fernando Birri) from odo on Vimeo.

Escribirlo fue una alegría de la mano;
y ahora yo me siento más que nunca
orgulloso de haber nacido en América,
en esta mierda, en esta maravilla,
durante el siglo del viento.

Electro Shock

2012-01-18T22:37:00.000+01:00

vía

De otra manera

2012-01-18T19:46:00.000+01:00

Publica Thule De otra manera, con texto de Ana Tortosa e ilustracións de Mónica Gutiérrez Serna: un álbum sobre o proceso de madurez, de como se ve o mundo a medida que medras, a conmoción que supón percatarse dos cambios que trae consigo o feito de medrar e mirar con outras lentes o mundo de arredor. As ilustracións son delicadas e envolventes.

Ler e reler

2012-01-18T15:12:00.000+01:00

Drama en Haití

2012-01-18T09:10:00.000+01:00

Cantar de cego no que se dá conta do intento de asasinato de Don Galego

2012-01-17T21:25:00.001+01:00

Dende o Deza:

Cantar de cego no que se da conta do intento de asasinato de Don Galego from Profes Galego on Vimeo.

Acrescenta um Conto

2012-01-17T18:11:00.001+01:00

Que se pode facer cando o alumnado xa non quere ler? En São Paio de Vizela (Portugal) a profe convidou ao seus alumnos e alumnas a lerlles contos aos seus pais, e o resultado é marabilloso:

El lugar más maravilloso

2012-01-17T14:06:00.000+01:00

Con texto de Javier Sobrino e ilustracións de Esperanza León, El lugar más maravilloso está publicado por Thule. Un neno ten o seu propio lugar, aquel onde pode xogar, soñar e sentirse forte nun álbum que semella un poema optimista; a imaxinación pode salvarnos de todo para fuuxir do medo ou a vulnerabilidade ou a indefensión. Pero o mellor lugar que un neno pode atopar é, ao fin, o colo da súa nai. As ilustracións son cálidas, lenes, doces: acolledoras e nostálxicas.

Mi higuera solía ser el lugar más maravilloso del mundo. Entre sus ramas era el capitán, rodaba en bicicleta. Jugaba a todo tipo de cosas en ella. En mi higuera besaba a Ángela sin ponerme colorado. Era feliz. Pero un día me caí de la higuera y me ortigué las piernas. Mi madre me curó el escozor, me abrazó y entonces, en su regazo, sí descubrí el lugar más maravilloso del mundo.

Afortunados por morrer

2012-01-17T09:19:00.000+01:00

Richard Dawkins, científico defensor das teorías evolucionistas, sorprende ao falar da vida e da morte.

Vía

Life Vest Inside

2012-01-16T23:03:00.000+01:00

Non está pola música senón pola forza que nos transmite. Farémolo realidade?